دوباره دل هواي با تو بودن كرده

نگو اين دل دوري عشقتو باور كرده

دل من خسته از اين دست به دعاها بردن

همه ي آرزوهام با رفتن تو مردن

حال من يه آرزو دارم تو سينه

كه دوباره چشم  من  تو رو ببینه

واسه پيدا كرد‌‌‌‌نت تن به دل صحرا ميد‌م

آخه تو رنگ چشات هيبت د‌نيا رو ديدم

توي هفت آسمون تو تك ستاره مني

به خدا ناز دو چشماتو به دنيا نميدم

حالا من يه آرزو دارم تو سینه

كه دوباره چشم من تو رو ببینه

 سلام سال نو مبارك

دوباره سال نو شد

خيلي سا‌ل بدي بود

تو يه سال گذشته خيلي سختي كشيدم

از همون اولم يه حسي بهم ميگفت سال بديه

همش منتظر يه اتفاق بد بود

بد ترين سال زندگيم بود

خيلي بد حتي نميتونستم تصورش هم بكنم

همش يه خبر بد

خودمم كه داغون بودم

از هر طرف يه خبر بدي ميرسيد

از همون اولش هم با دل تنگي شروع شد

با يه دلتنگي  كه ميدونستم قرار نيست هيچ وقت رفع بشه

پر از دلهره

پر از دل تنگي

ميخوام تو سال جديد خودم باشم

خود خودم

ميخوام برگردم به دوسال پيش همون آدم پر از آرزو

آما نميتونم

خيلي سخته آدم بخواد عزيز ترين كسشو فراموش كنه

خيلي سخته ببيني اوني كه يه روزي عاشقش بودي جلو چشات هست اما تو بايد فراموشش كني

بعد هم تو رو مقصر بدونه  بگه تقصير خودت بود

اونوقته كه بايد يه عمر با حسرت وپشيموني زندگي كني

كه چرا تمام تلاشتو نكردي كه نذاري بره

در حالي كه ميدوني نميتونستي ديگه كاري بكني

اما من ميخوام زندگي كنم

ميخوام پيشرفت كنم

ميخوام فرموشش كنم ميخوام تنهايي به خوشبختي برسم

ميخوام ثابت كنم آْدم تنها هم ميتونه خوشبخت باشه آدم ميتونه فقط با ياد يكي تمام عمرشو سپري كنه

وقتي تمام آرزوت يكي باشه وقتي تمام روياهاتو فقط با يكي بسازي وقتي تو آيندت اونم رو شريك كرده باشي

اون كه بره فقط اون نرفته تمام آرزو هاتو

تمام روياهاتو

تمام آيندت رو هم  با خودش برده

تو ديگه هيچي نداري كه بخواي براش تلاش كني

فقط بايد زندگي كني فقط واسه اين كه مجبوري

حالا منم مجبورم زندگي كنم

چون هيچي ندارم

اما دلمو به اين خوش ميكنم كه آدمي كه عاشقه هميشه نبايد به عشقش برسه

من  زندگي ميكنم با ياد اون

اون تو قلبمه

اون تو وجودمه

اين يكي رو ديگه هيچكي نميتونه ازم بگيره

حتي خودشم ديگه نمي تونه بره

من اونو دارنم

اما تو قلبم تو وجودم

من با اون زندگي ميكنم

واسه اون زندگي ميكنم

قلب من جاي اونه پس من به خوبي ازش نگه داري ميكنم

نمي ذارم يكي ديگه جاي اونو بگيره

به اين اميد هر روز از خواب پا ميشم كه شايد اون روز ببينمش

اين همه اميد منه

پس با اين اميد زندگي ميكنم

اما ميخوام اينو بدونه

اصلا همه بدونن

كه  خيلي دوسش دارم

حتي اگه بره

خسته ام خسته تر از هميشه

ناتوان  تر از هميشه

ديگه نمي تونم ادامه بدم

خسته از راه دراز

يادمه يه زماني ميگفتم عشق كشكه

كلي به خودم افتخار ميكردم كه دلم برا خودمه دلم پيش هيچكي نيست هر كي از عشقش ميگفت كلي بهش می خنديدم

اما هيچج وقت فكر نميكردم كه يه روزي برسه كه منم يكي رو خيلي دوست بدارم

يكي تمام وجودمو فرا بگيره

اما حالا چي آره من يكي رو دوست دارم با تمام وجودم هم  ميگم اما اون چي.........

حالا داغونم حالا خورد شدم

خيلي سخته  يكي رو با تمام وجود دوست داشته باشي بعد ببيني داره ميره وشاهد رفتنش باشي ببيني داره ميره وتو رو تنها ميذاره

خيلي سخته چيزي رو كه هميشه فكر ميكردي مال خودته رو ازت بگيرن وبگن كه تو اشتباه ميكردي اون مال يكي ديگه است

چيزي رو كه تو فكر مي كردي تو اين دنياي بزگ سهم تو هست وبه اين سهمت  راضي بودي رو ازت بگيرن وبگن اينم سهم يكي ديگه است. چه حالي داره اون لحظه تمام دنياتو ازت بگيرن. اون وقت تو چي داري به جز يه دل شكسته وچه جسم  بدون روح

خيلي سخته كه تمام وجودتو ازت بگيرن وتو نتوني كاري بكني فقط ميتوني وايسي و ببيني كه دارن تمام وجودتو ازت ميگيرن وميبرن وتو نتوني كاري بكني.

 فقط بايد وايسي ورفتنشو ببيني وخرد شي وتو حتي نمي توني اون چيزي رو كه فكر ميكني حق تو هست رو بگيري يا حتي اعتراض كني يا بگي  اون مال منه. تو فقط ميتوني رفتنشو ببيني وسكوت كني وببيني كه ذره ذره وجودت داره ازت جدا ميشه وتو شاهد نابود شدن وجودتي داري مي بيني كه دارن وجودتو له ميكنن اما كاري نميتوني بكني تو فقط نگاه مي كني وخرد ميشي وله ميشي

اما بازم كسي نميفهنه هيچكي تو رو درك نميكنه

 وزماني ميرسه كه ميبيني كه تمام وجودتو ارت گرفتن وتو نتونستي كار ي بكني. واز تو فقط يه جسم خالي از روح واحساس مونده. يه جسم كه همه وجودشو واحساسشو از دست داده ديگه هيچ اميدي براي زنده موندن نداري. اون وقته كه ديگه..............................

اما  ميدوني سخت تر چيه  اينه كه عشقت،تمام جودت ،اوني كه حاضري براش هر كاري بكني خودش بخواد بره.دلش پيش يكي  ديگه باشه .يه روز بياد وبگه كه ميخواد بره بگه اينجا ديگه كاري نداره.يه روز بفهمي كه دل اون از اولم براي تو نبوده دل اون از همون اول مال يكي ديگه بوده. ديگه تو دل اون جايي نداري و اون وقت مجبور بشي براي راحتي اونم كه شده خودتو كنار بكشي. بري كناروشاهد رفتنش باشي واميدي نداشته باشي كه يه روز برگرده.  ببيني كه داره ميره  وتو نمي توني كاري بكني.اون مال تو نيست از اولم مال تو نبوده .اون ميره وفقط خاطره هاشن كه باقي مي مونن.

 تو ميموني ويه دنيا دل تنگي يه دنيا دلتنگي كه هيچ وقت اميدي نداري كه رفع بشه

خيلي سخته كه ببيني كه تمام وجودت با يكي ديگه است  ميخواي داد بزني به همه بگي اون مال منه اما نميتوني .

هر شب به اين اميد ميخوابم كه صبح وقتي بيدار ميشن بيينم همه اينا خواب بوده اون هنوز هست اون هست هيچي عوض نشده اما هر روز نا اميد تر از روز قبل از خواب بيدار مي شم وميبينم همه چير راسته اون ديگه نيست.

 ومن حتي يه بارم نگفتم كه برگرد اما حالا ميگم برگرد خواهش مي كنم من ديگه تحمل اين دوري رو ندارم آره من خودخواهم آره من به فكر خودم هستم اما به خدا ديگه نميتونم 

يادته واسم اين شعرو گفتي

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه ناپيداست

من دگر به پايان نيديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

اما نمي دونم چرا خيلي زود اين حرفتو يادت رفت

نمي دونم چي شد كه تو به پايان هم فكر كردي ترجيح دادي بري بدون اين كه نظر من برات مهم باشه

 آره تو رفتي وجوري رفتار كردي كه انگار هيچوقت دوست داشتني در كار نبوده

انگار هيچ وقت ما همديگه رو نمي شناختيم

چه روزاي  خوبي بود با هم  بودنامون

فكر نمي كردم اين قدر زود فراموش كني

فكر نميكردم اين قدر راحت بتوني منو انكار كني

فكر نمي كردم جواب احساساتمو اينجوري بدي

 آره تو به من بد كردي

 آره بد كردي 

بي تو عجيب دلم ميگيرد

وپشت هر دري كه باز ميكنم

خود من ايستاده ام

با يك سبد سيب در دست ويك بغل گريه

خداحافظ!گناه كوچك ديروز،رنج بي شمار حال من

خداحافظ، گلم ،خوبم،عزيزم،

تو از ازل براي من نبودي نه،گناه از جانب من بود،آري من چرا بي جهت اصرار ميكردم وميگفتم قلبت مال من است در حالي كه قلب تو در جاي ديگري بود

تو زنداني يك اندوه خواهي شد يه جرم همدستي با من به جرم عشق وهر آنچه آمد بر سر دل بستن وآينده وآمال من

تو از اول سلامت پاسخ بدرود با خود داشت ،گرچه من نفهميدم كه از اول زرد بود وتلخ اين دوستي

هميشه فكر مي كردن هرچي هم كه تو اين دنيا دوطرفه نباشه احساسات دو طرفه هست

همميشه فكر ميكردم دوست داشتن دوطرفه است

هميشه فكر ميكردم اگه من يكي دوست دارم اونم حتما دوستم داره

هميشه فكر ميكردم اگه من واسه يكي ارزش قائلم اونم برام ارزش قائله

هميشه فكر ميكردم اگه حتي اونم منو دوست نداره حداقل به اين عشق پاك من احترام ميذاره و اونو لگد مال نميكنه

اگرم ميخواد بره منو با حرفاش خرد نميكنه

ميذاره من فكر كنم مجبوره بره

اما حالا چي همه اين فكرا وتصوراتم بر باد فنا رفت

حال اون رفته

آره اون رفت

رفت اما حتي رفتنش هم اونجوري نبود كه من فكر ميكردم

اون منو زير پاش له كرد ورفت

شخصيتمو احساساتمو له كرد ورفت

اون منو خرد كرد

دلم گرفته خيلي هم گرفته

اون تو چشمام نگاه كرد و با حرفاش منو له كرد بهم گفت كه يكي ديگه رو دوست داره

آره من اين غمو به همه ميگم به همه ميگن كه بدونن كه چقدر بد بختم

بدونن چقدر داغونم

آره اينو بدون بدون كه اونقد دوست دارم كه نمي تونم حتي نفرينت كنم تو واقعا در حق من ظلم كردي

تو تمام احساسات منو ناديده گرفتي

آخه يه آدم چقدر ظرفيت داره كه تو يه سال سه بار شكست بخوره سه بار فقط احساساتشو له كنند

مگه من از خدا چي خواسته بودم

غير از اينه كه گفتم خدا

خداي من من هيچي نميخوام فقط يكي رو ميخوام كه منو دوست داشته باشه

بهم فكر کنه

خدا اين جواب من بود

چي رو بهم دادي كه داري همه چيزمو ازم ميگيري

باغِ آينه
چراغي به دست‌ام چراغي در برابرم.
من به جنگ ِ سياهي مي‌روم.
گهواره‌هاي ِ خسته‌گي
از کشاکش ِ رفت‌وآمدها
بازايستاده‌اند،
و خورشيدي از اعماق
کهکشان‌هاي ِ خاکسترشده را روشن مي‌کند.
□
فريادهاي ِ عاصي‌ي ِ آذرخش ــ
هنگامي که تگرگ
در بطن ِ بي‌قرار ِ ابر
نطفه مي‌بندد.
و درد ِ خاموش‌وار ِ تاک ــ
هنگامي که غوره‌ي ِ خُرد
در انتهاي ِ شاخ‌سار ِ طولاني‌ي ِ پيچ‌پيچ جوانه مي‌زند.
فرياد ِ من همه گريز ِ از درد بود
چرا که من در وحشت‌انگيزترين ِ شب‌ها آفتاب را به دعائي نوميدوار
طلب مي‌کرده‌ام
□
تو از خورشيدها آمده‌اي از سپيده‌دم‌ها آمده‌اي
تو از آينه‌ها و ابريشم‌ها آمده‌اي.
□
در خلئي که نه خدا بود و نه آتش، نگاه و اعتماد ِ تو را به دعائي
نوميدوار طلب کرده بودم.
جرياني جدي
در فاصله‌ي ِ دو مرگ
در تهي‌ي ِ ميان ِ دو تنهائي ــ
]نگاه و اعتماد ِ تو بدين‌گونه است![
□
شادي‌ي ِ تو بي‌رحم است و بزرگ‌وار
نفس‌ات در دست‌هاي ِ خالي‌ي ِ من ترانه و سبزي‌ست
من
برمي‌خيزم!
چراغي در دست، چراغي در دل‌ام.
زنگار ِ روح‌ام را صيقل مي‌زنم.
آينه‌ئي برابر ِ آينه‌ات مي‌گذارم
تا با تو
ابديتي بسازم

"تنهايي "

به نام او...   همان كه اشك را مرهم دلها آفريد

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس

تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روئيد با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي‌ترين موج تمناي دلم گفتي:

  "دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي..."

  "ومن تنها براي ديدن زيبايي آن چشمان..."

  "تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم"

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم

نميدانم چرا رفتي ؟   نميدانم چرا؟    شايد خطا كردم

و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي

نميدانم كجا؟   تا كي؟   براي چه؟

ولي رفتي.....

                و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي‌باريد

چراغها را خاموش کنید

 می خواهم آسوده سر بر زمین بگذارم

غریبه، اگر می خواهی به خواب من بیایی

 نامم را که صدا می کنی، کمی آرامتر؛

 بگذار تا پسین فردا با خیال خوش تو

میان رویاهای شیرینم دست و پا زنم

 از من نگیر این لحظه های دلخوشی را

نگذار حتی خواب دیدن تو برایم عقده شود ...

 یادت می آید حرفی را که زدی؛

گفتی می روم،

گه گداری شاید به خوابت بیایم

شاید در خواب،

 تو را به آرزوی دیدنم نزدیک کنم

 لااقل همین وعده را برایم بگذار ...

 غریبه، به خاطر خدا در نگاهم صادق باش

غریبه

شب است و ماه میرقصد ، ستاره نقره می پاشد

نسیم پونه ها ، عطر شقایقها ز لبهای هوس آلود انسان بوسه میگیرد

خداوندا ، خداوندا

تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی

تو گفتی که نامردان بهشت را نخواهند دید

ولی من دیده ام که نامرد نامردی ز خون مردم کاخ میسازد

ولی من دیده ام چشمان شوت آلود فرزندی

بر اندام لخت مادرش دزدانه می لغزد

سکوت از فريادهاي در گلو مانده است و نعره هايي که هيچ وقت شنيده

نشده همه چيز هست و گوشي نيست

براي شنيدن جز سکوتي که گاه و بيگاه همدم فريادهايي است

 که بي خبر و نا خواسته از روزهايي دور مي ايد.

از دلتنگيهايي که فراموش شده از خيانت هايي که به روزگار شده نه انگار .....

باز هم حرفي نيست

من شکر بودن تو

نعمت بودن توست

شیخ گفت:چه بایدت٬ بخواه

گفتم الهی

بودن تو مرا نه بس

که دیگر خواهم

تو به رسم بی وفــا ها ، دلمو شکستی راحــت

ولی من نفرین نکردم ، واستم دعــا مــی کردم  

تنها  بودم و من امّا ، تـو رو تنهـا  نمـی ذاشتم

من غرورمو شکستم ، تو دلم رو می شکونــدی 

تو دلم زار میزدم من ، ولی اشکامــو ندیــدی

اولش با مهربونیت ، دلمـــو به چنـــگ اُوردی

امّا وقتی که می رفتی دلو با خـــودت نبـردی

رفتی و تنهام گذاشتی ، اولش گریه کار من شـد 

توی این قسمت بازی غصه تنها یار من شـــد

روزگار صفحش ورق خُرد ، اومده اون روی سکـه 

قسمت دوم بازی : تـو شـــدی همـدم غصــه

حالا که همه گذاشتن تـو رو تنها تـــوی قصـه  

اومدی سراغ من باز ، ولی این دفعه با گریـــه

امّا من دیگه نه اونم که واست دعـا بـخـونـــم  

واسه قلـب تـو بسوزم ، پــای عشق  تو بمونم

دیگه واژه ای نمونده ، واسه از تو شعر سـرودن 

دیگه هیچ دلی نمونده ، واسه بخشش و گذشتن

دیگه دیره واسه گریـه ، اومــده آخــر بـــازی 

من بــرنده شدم و تو مثل یک بـازنـده باختی

خداوند به سه طريق به دعاها جواب مي دهد:

 او مي گويد آري و آنچه مي خواهي به تو مي دهد.

 او ميگويد نه و چيز بهتري به تو مي دهد.

او مي گويد صبر كن و بهترين را به تو مي دهد

دلت را بتکان، غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن.......

 دلت را بتکان،اشتباهایت تالاپی می افتد زمین،بذار همان جا بماند ، فقط از لابه لای  اشتباهایت یک تجربه را بیرون بکش...قاب کن و بزن به دیوار دلت......

دلت را محکم تر اگر بتکانی،تمام کینه هایت هم می ریزد....

و تمام آن غم های بزرگ...

و همه حسرت ها و آرزوهایت.....

محکم تر از قبل بتکان تا این بار همه آن عشقهای بچه گربه ای! هم بیفتد.....

حالا آرام تر، آرام تر بتکان تا خاطره هایت  نیفتد......تلخ یا شیرین چه تفاوت می کند؟!

 خاطره،خاطره ست باید باشد باید بماند....

کافی ست؟!!

نه هنوز دلت خاک دارد...یک تکان دیگر بس است..

تکاندی؟؟!!

دات را ببین! چقدر تمیز شد. دلت سبک شد!

حالا این دل جای* او* ست ...دعوتش کن ، این دل مال* او* ست

... همه چیز ریخت از دلت همه چیز افتاد ...و حالا...

وحالا تو ماندی و یک دل، یک دل و یک قاب تجربه،مشتی خاطره و یک* او*..

خانه تکانی دلت مبارک....!!!

همه عمربر ندارم سر ازاین خمار مستی          که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

یا علی و بسم ا...

باز می نویسم.....باز .... تنها برای تو!ای دل دیوانه ام!

آنچه از آغاز هستی مان بر من و تو گذشت,اینک فاش می گویم اگر چه در قالب دنیایی

مجازی با انسانهایی که چشم من و تو آنها را نخواهد دید ,اما گوشه ای از آنچه بر من و تو

گذشت شاید از مقابل چشمانشان گذر کند...اگردیگرحوصله ای باشد...

ای دل دیوانه ام که جز تومرا برای گذر از معبر عاشقانه هایم راه گریزی نیست...اینک نامه

ام را بی سلام آغاز میکنم چرا که آغاز هر سلامی وداعی است و مرا با تو هرگز وداعی

نیست.از دفتر خاطرات عاشقانه هایمان, گلایه هایمان و تنهایی هایمان کدامیک را بگویم؟!از

چشم به راهی هایمان؟از رفتن ها و آمدن ها؟ آری,از کودک دل می گویم که دیریست بیقراری

می کند...! تاکنون به رسم وفاهرگز آنچه میانمان گذشت برای کسی فاش نگفتیم! بیا عهد شکنی

کنیم...بگذار همه بدانند چقدر کودکی کردیم تا کودک باشیم...آخر مگر نه اینکه باید کودک شد

تا به دنیای کودکی پر کشید؟ اینک دست در دست کودک دل می خواهم تا گرگم به هواهای

کودکی مان بروم...آری تا آنجا تا زیر سایه ی آدمهای قد بلندی که چقدر آرزو کردیم تا به

اندازه شان قد بکشیم....!اما نمی دانستیم همراه این قد کشیدن ها دلتنگی هایمان چقدرقد خواهند

کشید........

چه کسی باور می کرد دنیا اینقدر کوچک باشد؟

کودکی....!!! آنجا که باید و نبایدی نبود قلبهایمان یکی بودهمچون آینه صاف همچون آب

زلال! پرواز فقط یک آرزو نبود...هر روز با بالهای خیال هستی کوچک یکدیگر را پرمی

کشیدیم و هراسی نبود از آنکه مردم چه می گویند! آنجا که همیشه پایان همه ی قایم باشک ها,

پایان همه ی چشم گذاشتن ها, یافتن بود تا آنکه یک روزکه برای آخرین بار چشم

گذاشتیم...دیگر یکدیگر را نیافتیم......آری ما گم شدیم اما به قیمت قد کشیدن...!!! آنجا پایان

کودکی هایمان بود....!برای آنکه خود را پیدا کنیم یکدیگر را گم کردیم...

آه..................چه کسی باور می کرد دنیا اینقدر کوچک باشد؟

عجب دردناک بود روزی که برای همیشه سرزمین کودکی هایمان را وداع گفتیم..........یادم

نیست کداممان چشم گذاشتیم اما همه جا به دنبال تو گشتم............و حالا که دوباره

یافتمت...چگونه می خواهی نترسم زمانی که دوباره می گویی چشم بگذار..........؟ با من

بگو! بگو دیگر نخواهی رفت...

و دیگر هیچ...>>>

چه قدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت گرفته

به جاش یه زخم همیشگی  به قلبت هدیه داده  زل بزنی

و به جای اینکه لبریز کینه نفرت بشی ـ حس کنی هنوزم دوسش داری

چه قدر سخته دلت بخواد سرتو  باز به دیوار تکه بدی  که یـک بار زیر آوار غورورش همه وجودت له بشه

چه قدرسخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی

اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بهش بگی

 چه قدر سخته وقتی پشتـت بهشه  دونه های اشک صورتت رو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی

تا نفهمه هنوز دوسش داری

چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگران ببینی

 و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت زیر لب آروم بگی

 گل من باغچه نو مبارک

آروم وبي صدا خسته از همه  جا ومانده از همه چيز تنهاي تنها كنار تك درخت سوخته باغ آرزوهايم مي نشينم وچشمان خسته ام را امواج باد خشمگين مجال نميدهندمدتي ميگذرد گرماي عجيبي مرا فرا ميگيرد از هيا هوي طوفان خيالم خبري نيست انگار قلبم آرام گرفته وخستگي وسرما راه خود را كج كرد ه واز من دور ميشوند چشمانم را آرام مي گشايم.سر سبزي وزيبايي عجيببي در باغ چشمانم را خيره مي سازد .انگار بهار خوشبختي به بهار دلم پا گذاشته وخورشيد زيباي مهرباني زمين يخ زده قلبم را گرم كرده ويخهاي سرد ذهنم با تابش خورشيد آبي روان شده وچشمه محبت روحم جاري ميگردد.آه خداي من درسته من خواب نيستم

اين دل منه؟

اين همون باغ خالي از درخته كه با نامهربوني ها تمام برگهاي درختاش ريخته بود ونامردي ها هم درختاش رو سوزونده بود

اما حالا چي شده كه درختاش دوباره سبز شدن زميناش پر از سبزي وشادي ونشاط هستن

چشمام رو چند بار باز وبسته ميكنم ببينم خوابم يا بيدار اما نه بيدارم

خواب نميبينم

يه رد پا توي دلم ميبينم كه تازه است اين رد پاي كيه كه اينجوري دل من واسه اومدنش به خودش رسيده

اما افسوس كه اين رد پا هم محو ميشه وبا رفتنش دوباره دل من به همون باغ تاريك وسوخته تبديل ميشه افسوس كه اين هم دوباره با نامهربوني هايش دل منو ميشكنه وميره يه زخم ديگه هم به زخم هاي قديمي ميزنه وميره...........

 يه جاي زخم تازه رو قلبم رو احساس ميكنم هميشه همين جوره، ديگه اين چيزا واسم عادي شده اما بعضي وقتها اين زخما اونقد كاري هستن كه آدم ديگه نميتونه از جاش پاشه بعضي وقتها به آدم مهلت نميدن حتي يه نفس هم بكشه هي پشت سر هم دلتو ميشكون وبهت اجازه نميدن كه يه شكايت كوچيك هم بكني

آره دنيا همينه هميشه همين بوده نبايد گله كرد

آما تا كي بايد اينجوري باشه

تاكي بايد آدما اينقد نامهربون باشن

ديگه خسته شدم ديگه نيميتونم اي همه نامردي رو تحمل كنم

همه يه جوري مي خوان ازت سوء استفاده كنن

تا كي

تا كي بايد تحمل كرد

تو بگو